முன்னைய கட்டுரையில் 1970 பொதுத்தேர்தலில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெற்று, திருமதி சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையில் அமைந்த ‘மக்கள் முன்னணி’ அரசாங்கத்தை ஒரு வருட காலத்துக்குள்ளாகவே ஆயுதக் கிளர்ச்சி மூலம் தூக்கியெறிய வேண்டிய தேவை ஏன் ஜே.வி.பி. இயக்கத்துக்கு ஏற்பட்டது? என்ற நியாயமான கேள்வியை எழுப்பியிருந்தேன்.

இன்றுவரை அந்தக் கேள்வி விடை கிடைக்காமல் தொடர்கிறது.

முக்கியமாக, அந்தக் காலகட்டத்தில் ஜே.வி.பி. இயக்கம் இலங்கையின் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றக்கூடிய அளவுக்கு ஆள்பலத்தையும் ஆயுத பலத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை. இருந்தும் ஜே.வி.பி. தற்கொலைக்கொப்பான அந்த முயற்சியில் இறங்கியது. அதனால் பாரிய அழிவுகளையும் சந்தித்தது.

தம்மிடமிருந்த பழைய ரகமான (சொட் கன்) துப்பாக்கிகளைக் கொண்டு கிராமப்புறங்களில் இருந்த பொலிஸ் நிலையங்களைத் தாக்கி அவற்றைக் கைப்பற்றிய ஜே.வி.பியினர், சில பொலிஸ் நிலையங்களை ஒரு வாரம் வரை கூட தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர்.

இருப்பினும், அப்பொழுது பொலிஸ் படையின் எண்ணிக்கை 6,000 வரை இருந்ததாலும், அவர்களிடம் நவீன ரக ரைபிள் ஆயுதங்கள் இருந்ததாலும், அவர்கள் அந்தப் பொலிஸ் நிலையங்களின் கட்டுப்பாட்டைக் மீளவும் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்ததுடன், அதில் ஈடுபட்ட சில ஜே.வி.பியினரைக் கொன்றும் சிலரைக் கைது செய்தும் இருந்தனர்.

ஜே.வி.பி. ஆயுதக் கிளர்ச்சி மூலம் இலங்கையின் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி, தற்போது நடைமுறையில் உள்ள முதலாளித்துவ அதிகார அமைப்பைத் தூக்கி எறிந்து, அதன் இடத்தில் ஒரு சோசலிச அரசை உருவாக்கப்போவதாக எப்பொழுதும் கூறி வந்துள்ளது.

அப்படியான ஒரு முயற்சியைச் செய்வதானால், அந்த இயக்கம் முழு நாட்டையும் கைப்பற்றும் அளவுக்குப் பலம் பெற்றிருக்க வேண்டும். ஆனால், ஜே.வி.பி. கிராமப்புறங்களில் சில பொலிஸ் நிலையங்களைத் தாக்கியதே தவிர, தலைநகரான கொழும்பைக் கைப்பற்றும் பலமோ, திட்டமோ ஜே.வி.பியிடம் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

பிற்காலத்தில் இதுபற்றி ஊடகம் ஒன்றுக்குப் பேட்டியளித்த ஜே.வி.பி. தலைவர் ரோகண விஜேவீர, கொழும்பை கைப்பற்றும் பொறுப்பை இராணுவத்தில் உள்ள சில பிரிவினரிடம் தாம் ஒப்படைத்திருந்ததாகவும், ஆனால் அவர்கள் அதைச் செய்யத் தவறிவிட்டனர் எனவும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இங்கே கேள்வி என்னவென்றால், ஒரு புரட்சிகர சோசலிச இயக்கம் தமது நோக்கத்துக்கு பிற்போக்கு அரச இராணுவம் உதவும் என எவ்வாறு நம்பியிருந்தது என்பதாகும்.

அது ஒருபுறமிருக்க, ஜே.வி.பி. தனது கிளர்ச்சி நடவடிக்கைக்கு இலங்கையின் சிறுபான்மை தேசிய இனத்தவர்களான வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழும் தமிழ் மற்றும் முஸ்லீம் மக்களையோ, மலையக தமிழ் தோட்டப் பாட்டாளி மக்களையோ அணிதிரட்டி இருக்கவும் இல்லை. அது மட்டுமில்லாமல், சிங்கள மக்கள் மத்தியில் இருந்த அமைப்பு ரீதியில் திரண்டிருந்த தொழிலாளி வர்க்கத்தையும் இணைத்திருக்கவும் இல்லை.


இந்த நிலைமைகளை வைத்துப் பார்க்கையில், இலங்கையில் அப்போது பதவியில் இருந்த சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அரசாங்கத்தைத் தூக்கி எறிவதற்கு இலங்கையின் உள்நாட்டு பிற்போக்கு சக்திகளும், வெளிநாட்டு ஏகாதிபத்திய சக்திகளும் இணைந்து ஜே.வி.பியை ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர் என வலுவான சந்தேகம் எழுகின்றது.

ஜே.வி.பியை அப்போதைய இலங்கை அரசைத் தூக்கி எறிவதற்குப் பயன்படுத்தியதில் வெளிநாட்டுச் சக்திகளின் பங்களிப்பு குறித்து மிகவும் நமபத்தகுந்த ஆதாரங்கள் அதிகம் கிடைக்காவிடினும், உள்நாட்டு பிற்போக்கு சக்திகளின் – குறிப்பாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் – பங்களிப்பு குறித்து சில நம்பிக்கையான ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன. அது பற்றி இக்கட்டுரையின் அடுத்த தொடரில் பார்ப்போம்.