இந்திய – சீன உறவுகளின் நிஜ விம்பம் : பிரிக்ஸ் மாநாட்டுப் பக்கவாட்டுச் சந்திப்புகள் மட்டும் இருதரப்புப் பகையைத் தீர்த்துவிடுமா?

சர்வதேச அரசியலின் நகர்வுகளையும் ஆசிய பிராந்தியத்தின் வல்லரசுப் போட்டிகளையும் கூர்ந்து கவனிக்கும் ஒரு அரசியல் ஊடகவியலாளராக, புதுடெல்லியில் அண்மையில் நிறைவுற்ற 18ஆவது பிரிக்ஸ் உச்சிமாநாட்டின் நிகழ்வுகளை நாம் மிக நுண்ணிய நோக்கில் அணுக வேண்டியது அவசியமாகிறது. 

புதுடெல்லியில் நடைபெற்ற இந்த உயர்மட்ட மாநாட்டின் பக்கவாட்டில், சீன ஜனாதிபதி ஷி ஜின்பிங்கும் இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துப் பேசிய தருணம் சர்வதேச ஊடகங்களின் கவனத்தை வெகுவாக ஈர்த்துள்ளது. 

கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் ஜனாதிபதி  ஷி இந்திய மண்ணில் காலடி எடுத்து வைத்தது இதுவே முதல்முறை என்பதும், கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள் ரஷ்யாவின் கசான் மற்றும் சீனாவின் தியான்ஜின் நகரங்களில் நடைபெற்ற சர்வதேச உச்சிமாநாடுகளுக்கு இடையே இவர்களது சந்திப்பு நிகழ்ந்ததைத் தொடர்ந்து, தற்போது டெல்லியில் நிகழ்ந்திருப்பது மூன்றாவது சந்திப்பு என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. 

இத்தகைய தொடர் உயர் மட்டச் சந்திப்புகள் இரு வல்லரசுகளுக்கு இடையிலான பனிப்போரை உருக்கி, புதியதொரு உறவுப் பாதையை அமைத்துக் கொடுத்துவிட்டதா என்ற கேள்வி எழுவது இயற்கையானது.

2020ஆம் ஆண்டில் கிழக்கு லடாக்கின் கல்வான் பள்ளத்தாக்கில் நிகழ்ந்த கொடூரமான இராணுவ மோதலுக்குப் பிறகு, இந்தியா மற்றும் சீனா இடையிலான இராஜதந்திர மற்றும் பொருளாதார உறவுகள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு மிக மோசமான சரிவைச் சந்தித்தன. 

அந்த கசப்பான சம்பவத்திற்குப் பிறகு, தற்போதைய புதுடெல்லி சந்திப்புக்குப் பின் இரு நாடுகளும் வெளியிட்டுள்ள அதிகாரப்பூர்வச் செய்திக் குறிப்புகள், இருதரப்பு உறவுகள் மீண்டும் சீரான பாதையை நோக்கி மீண்டு வருவதான ஒரு பிம்பத்தைக் கட்டமைக்க முயல்கின்றன. 

சீனத் தரப்பில் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கையில், இரு நாடுகளுக்கும் இடையே எட்டப்பட்டுள்ள முன்னேற்றங்கள் மிக எளிதாகக் கிடைத்துவிடவில்லை என்றும், அதனை இரு தரப்பும் கவனமாகப் போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் ஜனாதிபதி ஷி சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். அதேபோன்று, இந்தியத் தரப்பில் வெளியான அறிக்கையிலும், கடந்த ஆண்டு தியான்ஜின் நகரில் தலைவர்கள் சந்தித்தது முதல் இருதரப்பு உறவுகளில் ஏற்பட்டு வரும் சீரான முன்னேற்றத்தை இந்தியா முழுமனதாக வரவேற்பதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

உண்மையிலேயே கடந்த இரண்டு ஆண்டுகால நகர்வுகளைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, இரு நாடுகளுக்கும் இடையே சில குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளதை மறுப்பதற்கில்லை. 

இருதரப்பு எல்லையை வரையறுக்கும் பேச்சுவார்த்தைகள் படிப்படியாக முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. மேலும், நேரடி விமான சேவைகளை மீண்டும் தொடங்குவது மற்றும் இருநாட்டு மக்களிடையேயான தொடர்புகளை அதிகரிப்பது போன்ற நேர்மறையான முடிவுகள் எட்டப்பட்டுள்ளன. பொருளாதார அரங்கிலும் சில தளர்வுகள் தென்படுகின்றன. 

சில குறிப்பிட்ட சீன உதிரிபாகங்கள் மற்றும் கருவிகளின் இறக்குமதி மீதான கட்டுப்பாடுகளை புதுடெல்லி தளர்த்தியுள்ளது. அதேவேளையில், இந்தியாவுக்கு மிகவும் தேவையான உரங்கள் மற்றும் அரிய கனிமப் பொருட்களின் ஏற்றுமதிக்கு விதித்திருந்த தடைகளை தளர்த்த பெய்ஜிங் ஒப்புக்கொண்டுள்ளது. இத்தகைய மாற்றங்கள் அனைத்தும் இரு நாடுகளுக்கு இடையேயான பதற்றத்தைக் குறைத்து, இயல்புநிலையைத் திரும்புவதற்கான அறிகுறிகளாக வெளிப்புறத்திற்குத் தோன்றக்கூடும்.

ஆனால், இந்த இராஜதந்திர நகர்வுகளின் காலவரிசையையும் அதன் பின்னணியில் உள்ள வியூகங்களையும் ஆராயும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட தந்திரோபாய முறைமை வெளிப்படுகிறது. 

இரு நாடுகளுக்கும் இடையே எட்டப்பட்ட பெரும்பாலான முக்கிய திருப்புமுனைகளும், எல்லை சார்ந்த உடன்பாடுகளும் இரு நாட்டுத் தலைவர்களும் நேரில் சந்திக்கும் சர்வதேச உச்சிமாநாடுகளுக்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பாகவே திட்டமிட்டு அரங்கேற்றப்பட்டுள்ளன. 

இதற்குச் சில வரலாற்றுச் சான்றுகளை குறிப்பிட முடியும். 2022ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 8ஆம் திகதி, கிழக்கு லடாக்கில் நீண்டகாலமாக நீடித்து வந்த இராணுவ முட்டுக்கட்டைக்குப் பிறகு, கோக்ரா-ஹொட்ஸ்பிரிங் பகுதியில் இருந்து இருநாட்டுப் படைகளும் பின்வாங்குவதற்கான ஒப்பந்தம் எட்டப்பட்டது. இந்த முக்கிய அறிவிப்பு வெளியான சரியாக ஒரு வாரத்தில், உஸ்பெகிஸ்தானின் சமர்கண்ட் நகரில் ஷாங்காய் ஒத்துழைப்பு அமைப்பின் உச்சிமாநாடு நடைபெற்றது. அதில் மோடியும் ஷியும் கலந்துகொண்டனர்.

இந்த அறிவிப்பு வெளியான இரண்டு நாட்களில், ரஷ்யாவின் கசான் நகரில் 16ஆவது பிரிக்ஸ் உச்சிமாநாடு தொடங்கியது. அங்குதான் 2020 மோதலுக்குப் பிறகு மோடியும் ஷியும் தங்கள் முதல் அதிகாரப்பூர்வ இருதரப்புப் பேச்சுவார்த்தையை நடத்தினார்கள். 

மிகச் சமீபத்தில், கிர்கிஸ்தானின் பிஷ்கெக் நகரில் நடைபெற்ற 2026 ஷங்காய் ஒத்துழைப்பு உச்சிமாநாட்டிற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்னதாக, இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் அஜித் தோவலும் சீன வெளியுறவு அமைச்சர் வாங் யீயும் பெய்ஜிங்கில் சந்தித்தனர்.

 எல்லைப் பிரச்சனை தொடர்பான இருநாட்டுச் சிறப்புப் பிரதிநிதிகளின் 25ஆவது சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தையின் முடிவில், எல்லைப் பகுதிகளில் அமைதியை நிலைநாட்டுவதற்கான 8 அம்ச முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டன. மேலும், எல்லை மோதல்களை உடனுக்குடன் கையாள இரு புதிய தொலைபேசி இணைப்புகள் மற்றும் இராணுவத் தளபதிகள் சந்திப்பதற்கான இரு புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்குவது என்றும் இதன் போது முடிவு செய்யப்பட்டது.

இந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தையும் கூர்ந்து கவனித்தால் ஒன்று தெளிவாகிறது. சர்வதேச மேடைகளில் இரு நாட்டுத் தலைவர்களும் உலக ஊடகங்களின் வெளிச்சத்தில் சந்திப்பதற்குச் சற்று முன்பாக, எல்லைப் பகுதியில் ஒரு தற்காலிகச் சமரசத்தை உருவாக்கி அமைதியான சூழலைக்காட்டுவது இரு நாடுகளுக்குமே தேவையாக இருக்கிறது. 

ஆனால், உச்சிமாநாடுகள் முடிந்து, கேமராக்களின் ஒளிரும் விளக்குகளும், கை குலுக்கல்களும், சிரித்த முகங்களுடன் எடுக்கப்படும் புகைப்பட நிகழ்வுகளும் ஓய்ந்த பிறகு, இருதரப்பு உறவுகள் மீண்டும் தங்களுடைய பழைய பரஸ்பர அவநம்பிக்கைக்கு திரும்பிவிடுகின்றன என்பதே கசப்பான உண்மையாகும்.

சர்ச்சைக்குரிய எல்லைப் பகுதிகளில் அதிநவீன வீதிகள், பாலங்கள் மற்றும் இராணுவக் குடியிருப்புகளை அமைப்பதில் இரு நாடுகளுமே தீவிரமாகச் செயல்பட்டு வருகின்றன. அதோடு, அருணாச்சலப் பிரதேச எல்லையோரப் பகுதிகளில் சீன இராணுவம் தொடர்ந்து இந்திய ரோந்துப் படைகளின் பாதைகளை மறிப்பதும், நில ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதும் தொடர்கதையாகவே உள்ளது என்பதைச் சர்வதேசச் செய்திகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ஆனால், நடைமுறையில் இந்தியாவின் கொள்கை முடிவுகள் சீன முதலீடுகளுக்குக் கடுமையான தடைகளை விதித்து வருகின்றன. தேசியப் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களைச் சுட்டிக்காட்டி, எல்லை தாண்டிய பணப்பரிவர்த்தனைகளுக்கான சீன நிதிநுட்பத் தளமான அலிபே  (Alipay+)  சேவையை இந்தியா அண்மையில் நிராகரித்தது. 

அதேபோல், இந்தியாவில் முதலீடு செய்ய விரும்பும் சீன நிறுவனங்களுக்கு பெய்ஜிங் பல்வேறு கடுமையான பரிசீலனைகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. குறிப்பாக உயர் தொழில்நுட்பம் மற்றும் உற்பத்தித் துறைகளில் முதலீடுகளைச் செய்ய சீன அரசுத் தரப்பில் தயக்கம் காட்டப்படுகிறது. மேலும், இந்திய நிறுவன ஊழியர்களுக்கான வணிக விசாக்களை வழங்குவதில் பெய்ஜிங் தாமதம் செய்வது, தொழில்துறை மட்டத்தில் பல நடைமுறைச் சிக்கல்களை உருவாக்கியுள்ளது.

தெற்குலக நாடுகளுக்கு ஒரு மாற்று அமைப்பை உருவாக்குவதற்கும் மிகவும் முக்கியமானவை. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, எந்தவொரு குறிப்பிட்ட வல்லரசு முகாமிலும் இணையாமல், தனது பக்கச்சார்பற்ற வெளியுறவுக் கொள்கையைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள இத்தகைய அமைப்புகளில் பங்கேற்பது அவசியமாகிறது. 

எனவே, ஒரு சர்வதேச மாநாட்டில் இரு பெருநாடுகள் மோதிக்கொள்வது போன்ற தோற்றம் ஏற்படுவது இரு தரப்பிற்குமே இராஜதந்திர ரீதியாகப் பின்னடைவை ஏற்படுத்தும். இதனால், மாநாட்டின் போது ஒற்றுமையான பிம்பத்தைக் காட்டுவதை ஒரு பேரம்பேசும் கருவியாகப் பயன்படுத்தி, குறுகிய காலச் சலுகைகளைப் பெற இரு நாடுகளுமே முயல்கின்றன.

புதுடெல்லி மாநாட்டில் மோடியும் ஷியும் நீண்ட நேரம் கைகுலுக்கிக் கொண்டதையும், சிரித்த முகத்தோடு உரையாடியதையும் சுட்டிக்காட்டி, இந்திய ஊடகங்களின் ஒரு பகுதியினர் இருநாடுகளின் உறவில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கிவிட்டது என்று உற்சாகமாக எழுதி வருகின்றன. 

ஆனால், இத்தகைய மித மிஞ்சிய நேர்மறை மதிப்பீடுகள் முதிர்ச்சியற்றவை மட்டுமல்ல, தற்போதைய தற்காலிகத் தளர்வின் உண்மையான பரிமாணத்தை மிகைப்படுத்திக் காட்டுவதாகவும் அமைந்துவிடும். அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்பின் கடுமையான வர்த்தக வரிக் கொள்கைகள் மற்றும் வர்த்தக ரீதியான வெளியுறவு அணுகுமுறைகள் காரணமாக, அமெரிக்காவுடனான இந்தியாவின் உறவில் ஏற்பட்டுள்ள சில நெருக்கடிகள், சீனாவுடனான இந்தியாவின் தற்காலிக நெருக்கத்திற்கு ஒரு ஊக்கியாகச் செயல்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், இத்தகைய புறக்காரணிகளை மட்டும் நம்பி இருதரப்பு உறவில் நீடித்த ஸ்திரத்தன்மையை உருவாக்க முடியாது.

இந்தியாவின் முன்னாள் வெளியுறவுச் செயலாளரும், சீனா மற்றும் அமெரிக்காவுக்கான முன்னாள் இந்தியத் தூதுவருமான நிருபமா மேனன் ராவ் சுட்டிக்காட்டுவது போல, சர்வதேச அமைப்புகளின் பக்கவாட்டுச் சந்திப்புகளில் கிடைக்கும் தற்காலிக வெற்றிப் பிம்பங்களில் இந்தியா கவனத்தைச் சிதறவிடக் கூடாது. மாறாக, இராணுவ மட்டத்திலும் பொருளாதார மட்டத்திலும் நிலையான மற்றும் நீடித்த அமைதிச் செயல்பாட்டை நோக்கியே இரு நாடுகளும் நகர வேண்டும்.  

வெறும் உச்சிமாநாட்டுப் புகைப்படங்களும், கைகுலுக்கல்களும் மட்டுமே இரு எல்லைக் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டில் நிலவும் பல தசாப்த காலப் பகையைத் தீர்த்துவிட முடியாது. இரு நாடுகளும் தங்கள் ஆழமான அவநம்பிக்கையைக் கைவிட்டு, கட்டமைப்பு ரீதியான மாற்றங்களுக்கும் வெளிப்படையான பேச்சுவார்த்தைகளுக்கும் முன்வராத வரை, இந்த உச்சிமாநாட்டுச் சந்திப்புகள் வெறும் இராஜதந்திர நாடகங்களின் தொடர்ச்சியாகவே எஞ்சியிருக்கும்.