ஈரான் வளைகுடா நாடுகளின் கடல்நீர் சுத்திகரிப்பு விநியோகத்தை சீர்குலைக்குமா?

-பாரசீக வளைகுடா நாடுகளில் வாழும் மில்லியன் கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கை என்னவாகும்??

– பாரசீக வளைகுடா நாடுகள், உப்பு நீர் தொழில்நுட்பம் மற்றும் போரின் நீர் பாதுகாப்பு சவால்கள்

பாரசீக வளைகுடா நாடுகளின் பொருளாதாரம் பெரும்பாலும் எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு வளங்களை சார்ந்துள்ளது.

ஆனால் அந்த நாடுகளின் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை மிகவும் முக்கியமான மற்றொரு வளத்தை — குடிநீரை — சார்ந்துள்ளது.

இயற்கையாகவே அரேபிய தீபகற்பத்தில் குடிநீர் வளங்கள் மிகவும் குறைவாக உள்ளன. இதனால் வளைகுடாவின் தெற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள பஹ்ரைன், குவைத், ஓமான், கத்தார், ஐக்கிய அரபு அமீரகம் மற்றும் சவுதி அரேபியா ஆகிய ஆறு நாடுகளும் கடல் நீரை உப்பு நீக்கம் செய்து குடிநீராக மாற்றும் desalination ஆலைகளை பெரிதும் நம்பி வாழ்கின்றன.

இதனால் பாரசீக வளைகுடாவின் தெற்குப் பகுதியை ஒட்டி உள்ள GCC (Gulf Cooperation Council) என்ற ஆறு நாடுகள் — பஹ்ரைன், குவைத், ஓமான், கத்தார், ஐக்கிய அரபு அமீரகம் (UAE), சவுதி அரேபியா — அனைத்தும் கடல் நீரை உப்பு நீக்கம் செய்து குடிநீராக மாற்றும் desalination  ஆலைகளை நம்பி வாழ்கின்றன

2026 பிப்ரவரி 28 அன்று தொடங்கிய ஈரானுக்கு எதிரான போர் இந்த முக்கியமான நீர் உற்பத்தி அமைப்புகளின் பாதுகாப்பைப் பற்றி புதிய கவலைகளை எழுப்பியுள்ளது.

போரின் ஆரம்பத்தில் குவைத் மற்றும் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் உள்ள சில desalination ஆலைகள் மிசைல் மற்றும் ட்ரோன் தாக்குதல்களின் சிதறிய சேதத்தால் பாதிக்கப்பட்டதாக தகவல்கள் வெளிவந்தன.

பின்னர் பஹ்ரைன் மற்றும் ஈரானில் உள்ள சில ஆலைகள் திட்டமிட்டு தாக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்பட்டது.

குடிநீர் உற்பத்தி அமைப்புகளை குறிவைத்து தாக்குதல் நடத்துவது போரின் தீவிரத்தைக் கூட்டக்கூடியதாகவும், அந்தப் பகுதியில் வாழும் மில்லியன் கணக்கான மக்களின் நீர் வழங்கலை ஆபத்தில் ஆழ்த்தக்கூடியதாகவும் கருதப்படுகிறது.

மத்திய கிழக்கு உலகின் மிகவும் வறண்ட பகுதிகளில் ஒன்றாகும். அரேபிய தீபகற்பம் முழுவதும் நிரந்தரமாக ஓடும் நதி ஒன்று கூட இல்லை.

ஓமான் மற்றும் யேமன் நாடுகளில் சில சிறிய இயற்கை ஏரிகள் மட்டுமே உள்ளன; அவற்றின் நீரும் பல சமயங்களில் உப்பு கலந்ததாக இருக்கும்.

வளைகுடா நாடுகளின் பெரும்பாலான குடிநீர் நிலத்தடி நீர் களஞ்சியங்களில் இருந்து கிடைக்கிறது.

ஆனால் இந்த வளங்கள் பல ஆண்டுகளாக அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டதால் அவை மிகவும் குறைந்து வருகின்றன.

இந்த ஆறு நாடுகளின் மொத்த வருடாந்திர மீள உருவாகக்கூடிய நீர்வளம் சுமார் 7.21 பில்லியன் கன மீட்டர் மட்டுமே. இது 62 மில்லியன் மக்களுக்கு மிகவும் குறைவான அளவாகும்.

நீர்வள நிபுணர்கள் கூறுவதாவது, ஒரு சமூகத்திற்கு தேவையான அடிப்படை நீர் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய ஒரு நபருக்கு ஆண்டுக்கு சுமார் 1700 கன மீட்டர் நீர் கிடைக்க வேண்டும்.

இந்த அளவை விட குறைவாக இருந்தால் அது “நீர் அழுத்தம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் வளைகுடா நாடுகள் இதைவிட மிகவும் குறைந்த நிலையில் உள்ளன.

• ஓமான் – 286 m³
• பஹ்ரைன் – 75 m³
• சவுதி அரேபியா – 75 m³
• கத்தார் – 20 m³
• UAE – 15 m³
• குவைத் – 4 m³

ஓமானில் ஒருவருக்கு கிடைக்கும் வருடாந்திர நீர் 286 கன மீட்டர் மட்டுமே. பஹ்ரைன் மற்றும் சவுதி அரேபியாவில் இது 75 கன மீட்டர், கத்தாரில் 20 கன மீட்டர், ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் 15 கன மீட்டர், குவைத்தில் வெறும் 4 கன மீட்டர் மட்டுமே. இந்த நிலை “முழுமையான நீர் பற்றாக்குறை” என விவரிக்கப்படுகிறது.

இந்த கடுமையான நீர் பற்றாக்குறையை சமாளிக்க வளைகுடா நாடுகள் desalination தொழில்நுட்பத்தை விரிவாக பயன்படுத்த ஆரம்பித்தன.

எண்ணெய் வளம் வழங்கிய பொருளாதார வளமும் ஆற்றல் வளமும் இந்த தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை சாத்தியமாக்கியது.

சவுதி அரேபியாவில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இதற்கான முயற்சிகள் தொடங்கினாலும், 1970களின் எண்ணெய் நெருக்கடியின் பின்னர் desalination ஆலைகள் வேகமாக அதிகரித்தன.

1990 முதல் 2022 வரை வளைகுடா நாடுகளில் desalinated water உற்பத்தி 314 சதவீதம் உயர்ந்தது. இன்று இந்த ஆறு நாடுகளிலும் 3400க்கும் மேற்பட்ட desalination ஆலைகள் செயல்பட்டு வருகின்றன.

உலகளவில் உள்ள desalination ஆலைகளில் சுமார் 19 சதவீதம் இந்த நாடுகளில் உள்ளன. தினமும் 22.67 மில்லியன் கன மீட்டர் குடிநீரை இவை உற்பத்தி செய்கின்றன. இதனால் எண்ணெய் நாடுகள் “உப்பு நீர் ராஜ்யங்கள்” எனப் பெயர் பெற்றுள்ளன.

இந்த desalination அமைப்புகள் வளைகுடா நாடுகளுக்கு மிகவும் முக்கியமான அடிப்படை கட்டமைப்பாக உள்ளன.

கத்தாரின் மொத்த நீர் தேவையில் 77 சதவீதம் desalination மூலம் கிடைக்கிறது.

பஹ்ரைனில் இது 67 சதவீதம், ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் 52 சதவீதம், குவைத்தில் 42 சதவீதம், ஓமானில் 31 சதவீதம் மற்றும் சவுதி அரேபியாவில் 18 சதவீதம் ஆகும்.

குடிநீர் விநியோகத்தில் இந்த தொழில்நுட்பத்தின் பங்கு இன்னும் அதிகமாக உள்ளது. கத்தார் தனது குடிநீரின் 99 சதவீதத்தை desalination மூலம் பெறுகிறது.

பஹ்ரைன் 90 சதவீதத்திற்கும் மேலாக, குவைத் 90 சதவீதம், ஓமான் 86 சதவீதம், சவுதி அரேபியா 70 சதவீதம் மற்றும் UAE 42 சதவீதம் பெறுகின்றன. டோஹா, துபாய், மனாமா மற்றும் குவைத் நகரங்கள் போன்ற பெருநகரங்கள் இந்த தொழில்நுட்பம் இல்லாமல் உருவாக முடியாது.

ஆனால் இந்த அமைப்புகள் பெரிய மற்றும் திறந்த வெளியில் அமைந்துள்ள தொழில்துறை வளாகங்கள் என்பதால் அவை பாதுகாப்பு ஆபத்துகளுக்கு எளிதில் உள்ளாகலாம்.

பெரும்பாலான ஆலைகள் கடற்கரைக்கு அருகில் அமைந்துள்ளதால் மிசைல் அல்லது ட்ரோன் தாக்குதல்களுக்கு அவை எளிதான இலக்குகளாக மாறக்கூடும்.

மேலும் desalination ஒரு தொடர் செயல்முறையாக நடைபெறும் தொழில்நுட்பம். இதில் உள்ள முக்கிய கூறுகள் — உயர் அழுத்த பம்புகள் அல்லது மெம்பிரேன் அமைப்புகள் — சேதமடைந்தால் முழு உற்பத்தியும் நிறுத்தப்படலாம். அவற்றை சரிசெய்ய பல வாரங்கள் ஆகக்கூடும்.

மேலும் desalination ஆலைகள் மின்சாரத்தை மிகவும் அதிகமாக பயன்படுத்துகின்றன. அதனால் வளைகுடா நாடுகளில் உள்ள பல desalination அமைப்புகள் மின் உற்பத்தி நிலையங்களுடன் இணைந்திருக்கின்றன.

மின் நிலையங்கள் தாக்கப்பட்டால் நீர் உற்பத்தியும் தடைபடும். அதேபோல் கடல் நீர் நுழைவாயில்கள் மாசுபடுத்தப்பட்டால் அல்லது தடுக்கப்பட்டால் desalination செயல்முறை பாதிக்கப்படலாம்.

இப்போது GCC நாடுகளில்:

• 3401 desalination ஆலைகள் செயல்படுகின்றன
• இது உலகின் மொத்த desalination ஆலைகளில் 19%

இவை தினமும்:

• 22.67 மில்லியன் m³ குடிநீர் உற்பத்தி செய்கின்றன
• இது உலகளாவிய திறனின் 33%

இதனால் எண்ணெய் நாடுகள் “saltwater kingdoms” (உப்பு நீர் ராஜ்யங்கள்) ஆக மாறிவிட்டன.

1991ஆம் ஆண்டு குவைத் போர் காலத்தில் ஈராக் குவைத்தின் desalination அமைப்புகளை அழித்து வளைகுடாவில் பெரிய அளவில் எண்ணெய் கசிவை ஏற்படுத்தியது. இதனால் நீர் விநியோகம் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டது.

இன்றைய desalination ஆலைகள் பெரும்பாலும் Seawater Reverse Osmosis (SWRO) தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்துகின்றன.

இந்த அமைப்புகள் கடல் நீரில் ஏற்படும் மாசு அல்லது பாசி வளர்ச்சி போன்றவற்றால் எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடும்.

2008–2009 காலத்தில் ஏற்பட்ட பெரிய “red tide” பாசி பரவல் ஓமான் மற்றும் UAE நாடுகளில் சில desalination ஆலைகளை இரண்டு மாதங்கள் வரை நிறுத்திய சம்பவம் இதற்கான உதாரணமாகும்.

இதற்கு மேலாக சைபர் தாக்குதல்களும் ஒரு புதிய ஆபத்தாக கருதப்படுகின்றன. தாக்குதலாளர்கள் நீர் நிறுவனங்களின் தகவல் தொழில்நுட்ப வலைப்பின்னல்களை உடைத்து அல்லது தொழில்துறை கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகளை பாதித்து நீர் உற்பத்தியை தடை செய்ய முயற்சிக்கலாம்.

ஈரான் முன்பே வளைகுடா நாடுகள், அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகளின் நீர் மற்றும் ஆற்றல் அமைப்புகளை குறிவைத்து சைபர் தாக்குதல்கள் நடத்திய அனுபவம் கொண்டதாக நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.

குடிநீர் அமைப்புகளை திட்டமிட்டு தாக்குவது சர்வதேச சட்டத்திற்கு எதிரானது. 1977ஆம் ஆண்டின் ஜெனீவா ஒப்பந்தத்தின் கூடுதல் விதிகளில் பொதுமக்களின் வாழ்விற்கு அவசியமான பொருட்கள் — குறிப்பாக குடிநீர் அமைப்புகள் — தாக்கப்படக்கூடாது என்று தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இருப்பினும் அரசியல் மற்றும் இராணுவ அழுத்தத்தை உருவாக்கும் நோக்கில் சில நாடுகள் இப்படிப்பட்ட நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளக்கூடும் என்ற அச்சமும் நிலவுகிறது.

வளைகுடா நாடுகளின் desalination திறன் அதிகமாக இருந்தாலும், அவை நீரை பெருமளவில் சேமித்து வைக்கும் வசதிகளை அதிகமாக உருவாக்கவில்லை என்பது இன்னொரு முக்கிய சிக்கல்.

உதாரணமாக UAE தனது 2036 நீர் பாதுகாப்பு திட்டத்தின் மூலம் நீர் சேமிப்பை அதிகரிக்க முயற்சி செய்தாலும், சாதாரண சூழலில் அது இரண்டு நாட்களுக்கு மட்டுமே போதுமானதாக இருக்கும் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது.

அவசரநிலையில் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதித்தால் 16 முதல் 45 நாட்கள் வரை நீடிக்கலாம். பஹ்ரைன், குவைத் மற்றும் கத்தார் போன்ற நாடுகளில் இதைவிடவும் குறைவான சேமிப்பு திறன் உள்ளது.

இந்த சூழலில் desalination அமைப்புகள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால் அதன் மிகப்பெரிய விளைவு உடனடி நீர் பற்றாக்குறை மட்டுமல்ல; அதைவிட முக்கியமானது மனநிலை மற்றும் பொருளாதார தாக்கமாக இருக்கலாம்.

மிகப் பெரிய பாதுகாப்பு பலவீனம்

GCC நாடுகளுக்கு desalination ஆலைகள் மிக முக்கியமான அடிப்படை கட்டமைப்பு.

மொத்த நீர் தேவையில் desalination பங்கு:

• கத்தார் – 77.3%
• பஹ்ரைன் – 67.5%
• UAE – 52.1%
• குவைத் – 42.2%
• ஓமான் – 31%
• சவுதி அரேபியா – 18.1%

குடிநீர் வழங்கலில்:

• கத்தார் – 99%
• பஹ்ரைன் – 90%+
• குவைத் – 90%
• ஓமான் – 86%
• சவுதி – 70%
• UAE – 42%

வளைகுடா நாடுகள் பல ஆண்டுகளாக தங்களை பாதுகாப்பான முதலீட்டு மையங்களாக உருவாக்கி வந்துள்ளன. ஆனால் நீர் பாதுகாப்பு itself ஆபத்தில் இருப்பதாக உலகம் உணரத் தொடங்கினால் முதலீட்டாளர்கள், காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் வணிக நிறுவனங்கள் தயக்கம் காட்டக்கூடும்.

அதனால் நீர் பாதுகாப்பு என்பது வளைகுடா நாடுகளுக்கு சுற்றுச்சூழல் அல்லது தொழில்நுட்ப பிரச்சினை மட்டுமல்ல;

அது தேசிய பாதுகாப்புடன் நேரடியாக தொடர்புடைய முக்கியமான பிரச்சினையாக மாறியுள்ளது. தற்போதைய போர் முடிந்தபின் வளைகுடா நாடுகள் தங்களின் நீர் பாதுகாப்பு கொள்கைகளையும் தேசிய பாதுகாப்பு திட்டங்களையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய நிலை உருவாகக்கூடும்.

சர்வதேச சட்டப்படி போர் குற்றமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் ஈரான் ஏன் இதை செய்யலாம் ஏன்?

ஈரான்:

• அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேலை நேரடி போர் மூலம் வெல்ல முடியாது.

அதனால் அது:

• horizontal escalation
• vertical escalation

என்ற யுத்த தந்திரங்களை பயன்படுத்துகிறது.

உதாரணங்கள்:

• Hormuz நீரிணையை மூடுவது
• எண்ணெய் சந்தையை பாதிப்பது
• GCC நாடுகளின் மென்மையான இலக்குகளை தாக்குவது

இதன் நோக்கம்:

நேரடி இராணுவ வெற்றி அல்ல — அரசியல் அழுத்தம்.